คนอย่างเราไม่มีวันเข้าใจชีวิตอย่างที่คนอื่นจะต้องประสบในวันยากลำบาก เมื่อเรายังสบายอยู่ ยังพอมีกินมีใช้ และไม่เคยลำบาก ไม่เคยต้องเสียอะไรเลยในชีวิต… ผมไม่ได้คิดอะไรมากเมื่อเริ่มดูหนังเรื่องนี้ อาหารเหนียว เคี้ยวยาก ความรู้สึกหดหู่ที่ปูมาตั้งแต่ต้นเรื่อง และตัวละครหลักอย่าง Precious ก็ทำอะไรกับสถานการณ์ไม่ได้สักอย่างเลยนอกจากก้มหน้ายอมรับมันอย่างสิ้นหวัง เพราะเธอมีอายุเพียง 16 ปี
แต่เธอไม่ได้ไร้ความฝัน แม้ว่าฝันของเธอจะเป็นเพียงบางอย่างที่เยียวยาหัวใจโดยไร้ร่องรอยที่อาจทาบทับได้กับความจริงแม้สักนิดเดียว แต่ธรรมดาของเด็กผู้หญิง ไม่ว่าที่ไหนในโลก ฝันสำหรับเด็กผู้หญิงสมควรสวยงามและเยียวยาหัวใจของเธอได้เสมอ
ดูจบแล้วรู้เลยว่ายังมีคนลำบากกว่าเราอยู่อีกเยอะเหลือเกิน อเมริกาไม่ได้สมบูรณ์พร้อมสำหรับทุกคน (จริงๆ ก็ทุกที่ในโลกนั่นแหละ) มีคนอีกมากมายที่โน่นที่ไม่อาจจะหาทางออกให้กับชีวิตได้ มีคนอีกมากมายที่ไม่มีโอกาสเลือกมากนัก และมีอีกหลายคนที่ตกอยู่ภายใต้การข่มเหงบังคับเอาด้วยกำลัง ราวกับมันเป็นพื้นที่ปลอดศีลธรรมและมนุษยธรรม
ดูจบแล้ว ดีใจกับน้องนางเอก และชื่นชมกับหนังที่ทำออกมาได้ลงตัว และตรงไปตรงมาดีเหลือเกิน สมควรแล้วที่ได้รางวัล… นึกไม่ถึงด้วยว่าจะเจอสองนักร้องดัง (นอกจากโม’นี้ค) ในหนังเรื่องนี้ (ดูกันเองนะครับขนาดผมยังแอบคุ้นๆ แค่คนเดียวเอง ในรูปข้างบนนี้ก็หนึ่งคนละ :D เธอเล่นได้ดีจริงๆ ครับ)
ขอบคุณครับ