Japan-The Strange Country (English ver.) from Kenichi on Vimeo.

ถึงคุณนพวรรณ

บทความนี้ค้นคว้าใช้ได้ แต่มีผิดพลาดอยู่บ้าง ในฐานะที่ทำวิจัยเรื่องที่เกี่ยวข้องเลยอยากเข้ามาเสริมสักเล็กน้อย

ก่อน อื่น คุณค้นคว้าย้อนกลับไปแค่สมัยโตกุกาว่า (ค.ศ. 1603-1868) เท่านั้น ซึ่งวัฒนธรรมนักรบมีมาก่อนนั้นหลายร้อยปี คือนักรบเริ่มมีบทบาทตั้งแต่สมัยปลายยุคเฮอัน (ค.ศ. 794-1185) แล้ว

Seppuku ในยุคโตกุกาว่าที่คุณบรรยายไม่สามารถใช้เป็นตัวแทนเพื่ออธิบายแนวคิดเรื่อง ฆ่าตัวตายในวัฒนธรรมนักรบญี่ปุ่นได้ เพราะยุคโตกุกาว่าเป็นยุคที่ปลอดสงครามแล้ว ไม่เหมือนยุคอื่นๆ ก่อนหน้า ดังนั้น บทบาทหน้าที่ของเซปปุกุจึงเปลี่ยนไป มักจะใช้เป็นการลงโทษประหารชนชั้นนักรบเสียมากกว่า นอกจากนี้ยังมีการกำหนดให้การฆ่าตัวตายโดยพลการของชนชั้นซามูไรผิดกฏหมาย ด้วย เนื่องจากมีบางกลุ่มนิยมฆ่าตัวตายตามเจ้านาย อีกทั้งยังมีการตั้งระเบียบพิธีว่าด้วยการคว้านท้องให้ถูกต้องตามธรรมเนียม ที่ตั้งขึ้นมาใหม่ใน ยุคโตกุกาว่าเท่านั้น ซึ่งเป็นระเบียบที่เต็มไปด้วย “สัญญะ” และไม่ได้สะท้อนความเป็นจริงของซามูไรในอดีตในยุคต่างๆ แต่อย่างใด คือเรียกว่าเหมือนเป็นละครฉากหนึ่งก็ได้ ทุกคนมีบทที่ตนเองต้องเล่น

อย่าง ภาพที่คุณยกมาภาพแรก ก็เป็นเพียงการจัดฉากเพื่อถ่ายโปสการ์ด โดยภาพนี้มาจากยุคเมจิซึ่งหมดยุคซามูไรไปแล้ว เป็นยุคที่ญี่ปุ่นเข้าสู่สมัยใหม่แล้ว ฝรั่งเป็นคนถ่ายภาพนี้ หาดูได้ใน Flickr ส่วนภาพที่สองที่คุณยกมาเป็นการวาดจากคำบรรยายของฝรั่งคนหนึ่งที่ได้ไปเห็น การลงโทษด้วยการคว้านท้องในปลายยุคโตกุกาว่าเท่านั้น

ส่วน มิชิม่านั้น มีนักวิจัยในหลายสาขาลงความเห็นกันว่า ช่วงท้ายของชีวิตของเขามีอาการป่วยด้วยทางจิตหลายโรคด้วยกัน เช่น depression, narcissism, และ exhibitionism-masochism ฯลฯ จึงไม่ควรยกเขามาเป็นกรณีศึกษาเรื่องเซปปุกุนัก ยิ่งไปกว่านั้น มิชิม่าการฆ่าตัวตายของมิชิม่าเป็นการหยิบยืมเกร็ดต่างๆ ของแต่ละยุคมารวมกัน โดยมิชิม่าแต่งตัวเลียนแบบทหารยุคเมจิ ซึ่งเป็นยุคที่เขาเคยเขียนเรื่องทหารหนุ่มฆ่าตัวตาย (Patriotism) แต่พยายามเลียนแบบ “พิธีการ” ตามแบบที่บันทึกไว้ในยุคโตกุกาว่า ทั้งๆ ที่ ideal ของซามูไรที่มิชิม่าชื่นชมและเขียนถึงตลอดชีวิตกลับมาจากยุคคลาสสิค คือ ยุคเฮอัน

ยุคมิชิม่ายังไม่มีอินเทอร์เน็ต จึงเป็นไปได้ว่าเขาเองก็ไม่ได้ทำการวิจัยอย่างลึกซึ้ง แต่เพียงหยิบยก เกร็ดของแต่ละยุคมาผสมปนเปกันตามชอบใจ สร้างขึ้นเป็นลัทธิใหม่ และสร้างความเข้าใจผิดว่ามิชิม่าฆ่าตัวตายตามแนวคิด “บูชิโด” ที่มีอยู่ในสมัยศักดินา

สุดท้ายคือ มิชิม่าไม่ได้ฆ่าตัวตายกับเพื่อน แต่เป็นกับ “ลูกศิษย์” ที่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยวาเซดะ หัวขวารุนแรงที่สมัครเข้ามาเป็นสมาชิกองค์กร militant ของมิชิม่า ลูกศิษย์คนนี้นั่นแหละที่เป็นคนแนะนำมิชิม่าเรื่องพล็อตรัฐประหารและการฆ่า ตัวตาย มีคนลือกันว่าสองคนนี้เป็นคู่รักกันด้วย ซึ่งมีส่วนเป็นไปได้เพราะมิชิม่าเองก็เปิดเผยว่าเป็นเกย์ และมีธรรมเนียม “ฆ่าตัวตายพร้อมคู่รัก” แพร่หลายขึ้นมาในสมัยโตกุกาว่าที่มิชิม่าพยายามเลียนแบบด้วย

และมิ ชิม่ากับลูกศิษย์ไม่ได้ฆ่าตัวตายต่อหน้ากองทหารที่เขาไปบังคับให้มา ฟังเขาพูดบนระเบียง แต่เขาปีนหน้าต่างกลับไปคว้านท้องในห้องของผู้บัญชาการกองทหารที่ถูกมัดมือ เป็นตัวประกันอยู่ มิชิม่าไม่ได้ตายทันที หลังจากลูกศิษย์ที่จะฆ่าตัวตายตามพยายามฟันคอให้ พลาดไปสองสามครั้ง ลูกศิษย์อีกคนที่เป็นนักเคนโดจึงเข้ามาฟันให้แทน คอขาดในดาบเดียว

ถ้า คุณไปค้น YouTube หัวข้อ The Life and Death of Yukio Mishima คุณจะเห็นภาพศพและศีรษะมิชิม่าด้วย เข้าใจว่าเป็นภาพของหน่วยพิสูจน์หลักฐานกรมตำรวจญี่ปุ่น เหมาะสำหรับดูเพื่อปลงว่า การพยายามที่จะ Glorify การฆ่าตัวตายอย่างที่มิชิม่าพยายามจะทำนั้น ที่แท้จริงเป็นเรื่องที่น่าสลดใจ และน่าสงสารมากกว่า

ด้วยความเคารพ จาก ครูดาบคนหนึ่ง

• • •

อ่านจบแล้วนึกถึง Le Magasin de Suicides (ร้านชำของคนอยากตาย) ที่เพิ่งอ่านจบ ตัวเอกของบ้านชื่อมิชิม่าโดยอ้างโยงถึงผู้เขียนคนนี้เช่นเดียวกัน หากแต่ว่าเรื่องนั้นพยายามวาดเป็นตลกร้ายอันฝืดเฝื่อน ราบแบน จิกกัดแบบไร้รสนิยม และจบได้ “หักมุมเข้าแนวเดิมอย่างน่าเบื่อ” ตามสไตล์นักเขียนเรื่องสั้นฝรั่งเศสที่เคยได้เจอมา

สรุปได้ว่า วัฒนธรรมจริงๆ นั้นลึกล้ำและงดงาม ผู้ที่ศึกษาอย่างถ่องแท้จะซาบซึ้งและเติบโต
ส่วนพวกชมชิมแต่เพียงผิวเผิน ก็เห็นมันเป็นแค่การแอบเอาหมากฝรั่งไปแปะตามข้าวของในพิพิธภัณฑ์

ประสาทสัมผัสเบื้องหน้าแสดงภาพดำมืดแม้เรากลอกตาไปมา ในขณะที่ประสาทส่วนอื่นฝืนพลังรับรู้ของตน ขยายวงสังเกตการณ์ออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ลมพัดเสียงดังวูมวาวพาไอเย็นหนาวเหน็บมาจากที่ไกล กิโมโนของข้าพเจ้ากระพือไหวไปตามแรงลม

ข้าพเจ้าจับดาบด้วยมือเพียงข้างเดียว จับกระชับที่ปลายด้ามเกือบสุด ชี้ปลายดาบสู่เบื้องหน้าที่ว่างเปล่า ขยับส้นเท้าด้านขวาให้เกตะหมุนออกไปเพียงเล็กน้อย เท้าซ้ายปล่อยเป็นเท้าตามไปด้านหลัง ย่อเข่าลงเพียงนิดเดียว… ท่าเตรียมพร้อม ประสาทสัมผัสหยุดเคลื่อนไหวจนนิ่งสนิท จิตใจของข้าพเจ้าเริ่มว่างเปล่า ข้าพเจ้าไม่พบความรู้สึกใดๆ

ข้าพเจ้าถอยเท้าขวาไปด้านหลัง ยกแขนขวาขึ้นสูงเสมอมวยผมบนศีรษะ ครุ่นพินิจแรงลมและเสียงของมันที่อยู่ด้านหลัง หุ่นฟางตั้งอยู่ไม่ไกลเกินหนึ่งหมุนตัวและครึ่งช่วงปลายดาบ ยกแขนซ้ายขึ้นอุ้งมือดันด้ามดาบใกล้โกร่ง ข้าพเจ้าทิ้งน้ำหนักลงที่ขาขวาหมุนตัวกลับหลังทั้งร่าง เท้าซ้ายสืบไปข้างหน้า

ดาบบัดนี้อยู่สูงเหนือศีรษะของข้าพเจ้าตวัดลง ข้อมือขวาที่แน่วแน่พาดาบเฉือนตัดม่านลมด้วยความคมกริบจนถึงตัวหุ่นขาดทแยง เป็นเส้นแทบตั้งฉากกับพื้น ไร้แรงต้านใดๆ ดุจตัดสายลมด้วยสายลม

มีเพียงเสียงฝุบ ที่ข้าพเจ้าได้ยิน กับเสียงท่อนบนของหุ่นฟางหล่นลงถึงพื้นหิมะที่ตามมาในอึดใจ

เสียงกึกเพียงเล็กน้อยเกือบเงียบกริบแว่วเข้าหูข้าพเจ้ามาจากหลังคาบ้าน ขณะยังไม่ทันแกะผ้าคลุมตาออกและยังอยู่ในท่าจบ! แน่นอน หากไม่ใช่เสียงปลายเท้าของสัตว์ขนาดใหญ่ชนิดอื่นๆ มันย่อมแปลความหมายเป็นสิ่งใดไปไม่ได้

มือสังหาร! ข้าพเจ้าคิดในใจ

บัดนั้นจิตใจของข้าพเจ้าก็ระรัวขึ้นดุจไทโกะในงานเทศกาลที่ผ่านมา หากแต่มันไม่ใช่ความยินดีอย่างเดียวกัน ข้าพเจ้าไม่อาจสงบได้อีก จิตใจของข้าพเจ้าสั่นไหวเสียจนกายหยุดนิ่งทว่าสั่นสะท้าน กำหนดลมหายใจของข้าพเจ้าสั่นประดุจหญิงสาวแรกรุ่นกำลังรับรู้สัมผัสถูกต้อง ร่างกายจากชายหนุ่ม…​ เอาเถอะ แม้ไม่เคยมีชายใดถูกต้องร่างกายของข้าพเจ้าจริงๆ เลยก็ตาม แต่ในฐานะสตรีเช่นกัน ข้าพเจ้าย่อมเข้าใจได้เองอย่างไม่ยากเย็นอะไร

แต่ที่ยากกว่าคือความรู้สึกต้องการขยับเขยื้อนร่างกายในเวลานี้ ข้าพเจ้าไม่อาจเคลื่อนไหวใดๆ เลย นั่นเพราะข้าพเจ้ากำลังหวั่นเกรงเหลือเกินว่าเขาจะรู้ว่าข้าพเจ้าไม่ใช่ บุรุษ แม้กายภายนอกจะแต่งกายดุจซามูไรหนุ่ม แต่หากนี่ไม่ใช่การลอบสังหารพี่ชายของข้าพเจ้า แต่เป็นการศึกสงครามจริงๆ ข้าพเจ้าครุ่นคิด ข้าพเจ้าจะตายแน่นอนหากเป็นเช่นนี้ ข้าพเจ้าจะเอาตัวรอดไปได้อย่างไร?

ไม่มีเสียงขยับกายของฝ่ายตรงข้ามอีก ข้าพเจ้าแน่ใจว่าไม่ได้ยินสิ่งใดอีก แต่หากเวลานี้เขาอยู่เบื้องหลังช้าพเจ้าล่ะ? ก่อนที่เวลาจะหมดไปมากกว่านี้ จิตใจของข้าพเจ้าสั่ง “ปรับกระบวนรบ!” จิตใจของข้าพเจ้าออกคำสั่งอีกครั้ง “ทหาร! จงปรับกระบวนรบ!” ร่างกายของข้าพเจ้าเคร่งครัดหนักแน่นขึ้นครั้งหนึ่ง พลันนึกออกว่าสิ่งใดที่จำเป็นต้องทำในยามนี้ “เมื่อข้าศึกมาเยือนถึงประตู อย่าเสียเวลาลั่นกลองรบ หากทัพยังหลับใหล”

ข้าพเจ้าลืมตาโพลงใต้ผ้าปิดตา ร่างกายขานรับว่าพร้อม สติกลับสู่ร่างกาย ข้าพเจ้าหายใจช้าๆ เพียงหนึ่งเข้าและออก และจัดร่างกาย บัดนี้ยืนตรงทิ้งแขนลงข้างลำตัว ปลายดาบชี้ลงสู่พื้น ใคร่ครวญว่าจากนี้จะขยับรางกายในกระบวนใด… ไม่เสียเวลา! ฉับพลันข้าพเจ้ารับรู้ถึงลมวูบไหวที่แผ่นหลัง มือสังหารอยู่ในระดับพื้นดินแล้ว เสียงสวบแรกลงสู่พื้นหิมะห่างออกไปเพียงห้าช่วงดาบ!

ฝึบ! รองเท้าสานของเขาจมลงในพื้นหิมะ เขาใกล้เข้ามาอีกหนึ่งก้าว ข้าพเจ้าสืบเท้าซ้ายไปข้างหน้าอย่างช้าๆ… ฝึบ! เขายังคงเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ… ฝึบ! สิ้นเสียงย่ำเท้าที่สามข้าพเจ้าได้ยินเสียงดาบของเขาเคลื่อนตัวเสียดสีผ่าน ฝักของมัน ข้าพเจ้าก้มตัวลงต่ำทิ้งน้ำหนักลงบนขาซ้าย ย่อเข่าและค้อมตัวลง…​ ฝึบ! ข้าพเจ้าขยับให้แขนขวาเข้ามาอยู่ภายใต้การบดบังด้วยร่างกายของข้าพเจ้า พ้นจากสายตาของฝ่ายตรงข้าม… ฝึบ! ฝึบ! ฝึบ! เขาวิ่งเข้ามาและห่างจากข้าพเจ้าเพียงสองช่วงดาบ ปลายดาบของข้าพเจ้าสูงพ้นศีรษะขณะค้อมตัวลงจนสุด เท้าขวาที่อยู่ข้างหน้าดีดตัวออก ยึดตัวไว้ด้วยน้ำหนักบนเท้าซ้าย ข้าพเจ้าหมุนตัวกลับหลังในทันที แรงเหวี่ยงจากการหมุนและแรงตวัดดาบส่งเสริมกลมกลืน ถึงเวลานี้ข้าพเจ้าจำต้องเชื่อมั่นในจิตใจของตัวเองที่คำนวนจนสุดกำลัง หากแรงตวัดนี้ผิดพลาดไปแม้เพียงระยะครึ่งดาบนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแห่งการ ตัดม่านสายลมของข้าพเจ้า กระนั้นกระบวนดาบตัดสายลมของข้าพเจ้าครั้งนี้นับว่าสมบูรณ์แบบยิ่งยวดแล้ว ข้าพเจ้าภูมิใจอย่างสุดหัวใจจริงๆ

เสียงดาบของข้าพเจ้าดุจวาดผ่านอากาศว่างเปล่า ทว่าข้าพเจ้าไม่มีเวลาจะให้แก่ความลังเลใดๆ กระบวนท่าที่เฉียบคมที่สุดไม่อาจเกิดขึ้นได้หากขาดซึ่งศรัทธา ข้าพเจ้ารู้ว่าแรงเหวี่ยงในครั้งนี้มากโขอยู่ ทว่าดาบของข้าพเจ้ากลับลากจนจบกระบวนได้โดยไร้แรงเสียดต้านทานใดๆ ให้รู้สึกว่าข้าพเจ้าได้ลากผ่านสิ่งใดหรือไม่ จนสุดปลาย! จบกระบวนดาบแล้ว!

บัดนี้ ข้าพเจ้าวาดวงจนจบสิ้นกระบวนดาบแล้ว

ข้าพเจ้ายังคงสงบอยู่ในท่าย่อเข่า เท้าซ้ายนำอยู่ข้างหน้าและหันหน้าไปยังฝ่ายตรงข้าม ปลายดาบลากตามแรงเหวี่ยงเป็นวงกลมครบรอบและกลับไปบรรจบอยู่เบื้องหลัง  ปลายดาบชี้ลงสู่พื้น ข้าพเจ้าหยุดสงบนิ่งอยู่ในท่านั้นเป็นเวลาหลายลมหายใจ ผิวหนังของข้าพเจ้าตื่นตัวไปหมดทุกส่วนราวกับมันกำลังสำรวจให้ทั่วร่างกาย ว่าเจอบาดแผลใดบ้างหรือไม่ ขนลุกซู่ขึ้น เมื่อข้าพเจ้าเพิ่งนึกออกว่านับเนื่องตั้งแต่เมื่อครู่ ข้าพเจ้ายังไม่ได้ยินเสียงสิ่งใดๆ ตกถึงพื้นเลย

ข้าพเจ้าตายไปแล้วหรือนี่?

ฉับพลันเท่าความคิด ข้าพเจ้าแทบหมดลม เข่าอ่อนทรุดกายลงบนพื้นหิมะ หัวใจหวิววาบเต้นระส่ำราวกับแตกสลาย ข้าพเจ้าสูดลมหายใจเข้าขาดช่วงสะท้อนเสียงสะอื้นด้วยความเสียดายชีวิต แม้ไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดใดๆ เลยแต่มันช่างยากเย็นเหลือเกินเมื่อได้รับรู้ว่าอะไรกำลังเกิดขึ้นกับตน ถึงตอนนั้นเองข้าพเจ้าได้ยินเสียงหินกระทบพื้นหนักหน่วง แต่ไร้เสียงสะท้อน ฟังดูคล้ายน้ำหนักกายคนทิ้งลงกับพื้นได้ไม่ยาก บางอย่างกระเซ็นติดแก้มของข้าพเจ้าสองสามหยดอย่างเหนอะหนะ พลันตามด้วยลมวูบผ่านหน้าข้าพเจ้าอย่างที่สุด และเสียงตุบตกห่างข้าพเจ้าไปเพียงช่วงเป่าเทียนดับเท่านั้น! มันใกล้เสียจนต้องสะดุ้ง ข้าพเจ้ากระถดถอยและกรีดร้อง น้ำตาพลันพรั่งพรูอย่างหมดอายด้วยสติออกจากร่าง… ข้าพเจ้ากลับกลายเป็นเด็กหญิงน้อยๆ คนหนึ่งไปเสียแล้ว

ข้าพเจ้าร้องไห้ กลิ่นคาวเลือดแตะจมูกของข้าพเจ้าจากหยดน้ำที่แตะอยู่ข้างแก้ม ข้าพเจ้าปล่อยดาบลงกับพื้น ใช้มือสองข้างเปะปะช่วยกันเลื่อนผ้าปิดตาขึ้นที่หน้าผาก ชายในชุดดำนอนอยู่เบื้องหน้ากลางพื้นหิมะที่กำลังตีวงสีแดงฉาน ดาบของเขาตกอยู่ห่างหัวเข่าของข้าพเจ้าเพียงหนึ่งฝ่ามือเท่านั้น ในบ้านของข้าพเจ้าเริ่มมีเสียงเอะอะวุ่นวาย มีคนจุดตะเกียงและเลื่อนบานประตูวิ่งออกมาหาข้าพเจ้า ข้าพเจ้ายังคงร่ำไห้เสียงดังไม่หยุด… พี่ชายของข้าพเจ้าวิ่งออกมาจากบ้าน ตาเบิกโพลงด้วยความตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้น เขารีบวิ่งตรงมาหาและคุกเข่าลงกอดข้าพเจ้าไว้ พร่ำเรียกชื่อข้าพเจ้า สติจึงค่อยกลับคืนมาอย่างแช่มช้า พลันข้าพเจ้าจึงค่อยจดจำชื่อของตัวเองได้อีกครั้ง เพราะพี่ชายของข้าพเจ้ายังคงไม่หยุดเรียกชื่อข้าพเจ้า ครั้งแล้วครั้งเล่า

“โทโมเอะ… โทโมเอะ… ​เจ้าปลอดภัยแล้ว… เจ้าปลอดภัยแล้ว โทโมเอะ…”

onna bugeisha • female samurai

แต่เธอไม่ได้ไร้ความฝัน แม้ว่าฝันของเธอจะเป็นเพียงบางอย่างที่เยียวยาหัวใจโดยไร้ร่องรอยที่อาจทาบทับได้กับความจริงแม้สักนิดเดียว แต่ธรรมดาของเด็กผู้หญิง ไม่ว่าที่ไหนในโลก ฝันสำหรับเด็กผู้หญิงสมควรสวยงามและเยียวยาหัวใจของเธอได้เสมอ

ดูจบแล้วรู้เลยว่ายังมีคนลำบากกว่าเราอยู่อีกเยอะเหลือเกิน อเมริกาไม่ได้สมบูรณ์พร้อมสำหรับทุกคน (จริงๆ ก็ทุกที่ในโลกนั่นแหละ) มีคนอีกมากมายที่โน่นที่ไม่อาจจะหาทางออกให้กับชีวิตได้ มีคนอีกมากมายที่ไม่มีโอกาสเลือกมากนัก และมีอีกหลายคนที่ตกอยู่ภายใต้การข่มเหงบังคับเอาด้วยกำลัง ราวกับมันเป็นพื้นที่ปลอดศีลธรรมและมนุษยธรรม

ดูจบแล้ว ดีใจกับน้องนางเอก และชื่นชมกับหนังที่ทำออกมาได้ลงตัว และตรงไปตรงมาดีเหลือเกิน สมควรแล้วที่ได้รางวัล… นึกไม่ถึงด้วยว่าจะเจอสองนักร้องดัง (นอกจากโม’นี้ค) ในหนังเรื่องนี้ (ดูกันเองนะครับขนาดผมยังแอบคุ้นๆ แค่คนเดียวเอง ในรูปข้างบนนี้ก็หนึ่งคนละ :D เธอเล่นได้ดีจริงๆ ครับ)

ขอบคุณครับ

เราผ่านยุคการทวนถามตัวเองมาได้สักพักหนึ่งแล้ว ว่าความเร็วนั้นจำเป็นสำหรับทุกสภาวะชีวิตหรือไม่ เมื่อครั้งหนึ่งเศรษฐกิจที่โตเร็วของเรากลับ “ล้มเร็ว” จนประคองกันไม่ทัน พังไม่เป็นท่า ในที่สุด [นักวิชาการ] ก็ถอยกลับไปนั่งนึก แล้วก็สรุปให้เราฟังว่า “เพราะเรารีบเกินไป หลายๆ อย่างเราไม่ต้องรีบก็ได้”

แนวคิดชีวิตแบบยั่งยืนที่แนะนำให้เรา “ลดความเร็วลงมาอยู่ที่พอประมาณ ที่เราควบคุมทุกสิ่งได้” เลยกลับกลายมาเป็นขนบที่ต้องสอน ต้องเรียนรู้กันอีกครั้ง เกิดลัทธิ Slow Food, อาหารออร์แกนิค, ต่อต้านการดัดแปลงพันธุกรรม…​จะว่าไป ส่วนใหญ่พังดูเกี่ยวข้องกับกายภาพและอาหารการกินเป็นหลัก

แต่คอมพิวเตอร์ไม่เกี่ยว คอมพิวเตอร์ ยิ่งทำงานได้เร็วก็ยิ่งดี ข้อนี้เหมือนเดิม

ผมเกือบนึกไม่ออก ตอนที่ได้ยินชื่อแคมเปญโฆษณาตัวนี้ของไมโครซอฟท์ ว่าเขาจะพรีเซ้นท์ออกมายังไง (เพราะชื่อแคมเปญบอกว่า 8 วินาที ซึ่งมันเป็นเรื่องเหลือเชื่อ!) แต่จากคลิปผมก็เข้าใจแล้วครับ ว่าโฆษณามัน 15 วินาทีตามปรกตินั่นแหละ เพียงแต่ว่า Marketing Message นั้น วิ่งพล่านใน 8 วินาทีจนแทบจะฟังไม่ทัน (แต่ก็ทันนะ เพราะมันแค่ประเด็นเดียว) มาดูความน่าสนุกของโฆษณาชุดนี้กัน

ตัวแรก InPrivate Browsing โหมดเซิร์ฟเว็บแบบไม่สำรองแคช (จริงๆ ก็สำรองนั่นแหละแต่ทำลายทิ้งทันที) ผู้หญิงด้านหลังที่พยายามจะเข้าประตูมานั่นแอบกดดันกำลังดี

ตัวนี้ชื่อ Smart Screen พูดถึง Trojan Site Blockage ที่เคลมว่าหายนะจะไม่ได้เกิดจากเว็บบราวเซอร์อีกต่อไป เหลือแต่ผู้ใช้นั่นแหละ (ha-ha) ตัวนี้ผมชอบคนมาขอเก้าอี้ เร็วมาก! (แต่มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นประจำจนต้องขำ ตามประสาคนนั่งร้านกาแฟบ่อยๆ)

ส่วนตัวสุดท้ายนี้ชื่อ Domain Highlighting พูดถึงเรื่อง Phishing Website Detection ป้องกันฟิชชิ่งเว็บไซท์ชื่อเหมือนธนาคาร… กาต้มน้ำร้อน… ผมเฉยๆ นะ แต่ก็โอเค ระทึกดี แถมยังตัดหางเสียงคนพูดให้ขาดๆ (ประมาณว่าเวลาหมดด้วย ไม่รู้จงใจหรือเปล่า) แต่เป็น “เสน่ห์ในความไม่สมบูรณ์” ที่น่ารักอย่างไม่น่าให้อภัย (เพราะมันขัดใจคนดูมาก) :]

ผมชอบที่ครีเอทีฟสามารถดึงสถานการณ์รอบตัวมาเกี่ยวกับ “ความเร็ว” ได้แม้ในชั่วเสี้ยววินาที ใช้เวลากันคุ้มค่าจริงๆ :] ตบท้ายด้วย “I’m a PC” หมัดแย้บสร้างบรรยากาศพอน่ารัก (หลังๆ ผมคิดว่า Apple ก้าวร้าวไปหน่อยในแต่ละโฆษณาในจุดนี้)

สุดท้ายเราได้แต่ขอให้ Internet Explorer 6 ไปสู่สุขคติ (ฮา-ฮา) และ Internet Explorer 8 จะกลายเป็น America’s Sweetheart ที่ดีไซเนอร์รักมากขึ้นได้เสียที

ขอบคุณครับ

ผมทดลอง Copy เอกสารออกจากไฟล์ PDF ไฟล์หนึ่งและ Paste ลงใน InDesign เพื่อจะจัดหน้าให้สะดวกสำหรับการแปลเอกสาร (ใช้วิธีแบ่งหนึ่งหน้าเป็นสองคอลัมน์ เอกสารภาษาอังกฤษอยู่คอลัมน์ซ้าย และส่วนที่ผมจะพิมพ์เพื่อแปลจะอยู่ทางขวา) แต่หลังจาก Paste ข้อความลงในโปรแกรมแล้วก็ต้องพบกับปัญหาข้อหนึ่ง นั่นคือ เอกสารถูกตัดออกเป็นบรรทัดย่อยๆ ตามขนาดของคอลัมน์ที่ปรากฎในเอกสาร PDF – ข้อความแต่ละบรรทัดไม่ได้ไหลรวมกันเป็นย่อหน้าอย่างที่ควรจะเป็น

การแก้ปัญหา

1. ผมทดลองจับแพทเทิร์นของบรรทัดที่ตัดผิด และพบว่าบรรทัดที่ไม่ใช่จบย่อหน้าจริงๆ นั้นมีลักษณะหนึ่งที่เหมือนกัน นั่นคือ “สิ่งที่อยู่ก่อนหน้า End of Paragraph นั้น ไม่ใช่ Full Stop” เสมอ
2. หากแพทเทิร์นในข้อที่ 1. ถูก นั่นแปลว่า “ถ้าผมสามารถแยกแยะ End of Paragraph ทั้งหมดที่ไม่ได้มีจุด Full Stop นำมาก่อนหน้า ออกจากที่เหลือได้ ผมจะสามารถลบจุดที่ผิดเหล่านั้นออกได้ทั้งหมด)
3. หลักการอ้างอิงสำหรับข้อ 2. คือ ค้นหา End of Paragraph ที่นำด้วย “อะไรก็ตามที่ไม่ใช่ Full Stop” > แทนค่าด้วย “อะไรก็ตามที่ไม่ใช่ Full Stop นั้นๆ บวก em space หนึ่งช่อง (ที่เราเอามาแทน End of Paragraph ที่มันมีผิดที่)” > ผลที่ได้คือ บรรทัดที่ตัดผิดเหล่านั้นจะถูกนำมาเรียงต่อกันแทน ส่วน End of Paragraph ที่นำหน้าด้วยจุด Full Stop ก็จะยังคงเดิมไม่เสียหาย
4. ค้นหาสูตร GREP สำหรับการแก้ปัญหานี้ – หลังจากทดลองแล้วได้ความว่า คำสั่งในช่อง “Find what:” ต้องเขียนว่า ([^\.])(\r) มีความหมายว่า ให้ตรวจหาสองสิ่ง (สองกลุ่ม) ให้เจอตามเงื่อนไข เงื่อนไขแรกคือต้องเจออะไรก็ตามที่ไม่ใช่ \. ซึ่งหมายถึงจุด Full Stop จากนั้นต้องเจอ \r ซึ่งหมายถึง End of Paragraph มาคู่กัน
5. ขั้นต่อไป ค้นหาคำสั่งในช่อง  “Change to:” ได้ความว่า ให้เขียนว่า “$1 ” (โปรดสังเกตว่ามีเคาะวรรคหนึ่งครั้ง) ซึ่งหมายความว่า “จากสองสิ่ง (สองกลุ่ม) ในข้อ 4. ให้เปลี่ยนค่าเป็น เหลือแต่กลุ่มที่หนึ่ง ($1 ซึ่งหมายถึงอะไรก็ตามที่ไม่ใช่ Full Stop นั่นเอง) แล้วต่อด้วยเคาะวรรคธรรมดาหนึ่งครั้ง

อย่างไรก็ตาม สูตรนี้ไม่ได้ถูกต้องสำหรับเอกสารทั้งชิ้นเสียทีเดียว ในบางกรณี สิ่งที่ตามหลัง Colon (เครื่องหมาย :) ก็หมายถึงการจบบรรทัดเหมือนกัน ถ้าจะให้ครบถ้วนจะต้องเข้าไปแก้สูตร GREP เพิ่มเติมอีก แต่สำหรับกรณีนี้ ถือว่าหน้าต่างๆ จัดได้ถูกตามที่อยากได้มากขึ้น (ที่ควรอยู่เป็น Paragraph เดียวกันก็ไม่โดนตัดบรรทัดแยกโดยไม่จำเป็นแล้ว) ผมจึงหยุดการแก้ปัญหาแต่เพียงเท่านี้

โอเค บรรยากาศตื่นเต้น เรเน่ เซลล์วีเกอร์  ไม่สามารถทำเสียงดังได้กว่าเสียงกระซิบ… เด็กผู้หญิงน่ารักมั้ย? ก็น่ารักดีแบบหลอนๆ แต่หลอนไม่เท่า Esther แห่ง Orphan

ดูจนเกือบจบ เพิ่งรู้ว่าควรจัดหนังเรื่องนี้เข้าอยู่ใน Category ไหน (กด Edit > Select All ละกันนะ ถ้าอยากโดนสปอยล์) ว่า อ๋อ มันเป็นหนังผี

เสียดายเรเน่ คงเล่นบทอื่นไม่ได้แล้วจริงๆ… แม่โดโรธี บอยด์ สุดสวย (เรื่องนี้ก็แอบถือโหลปลาออกจากบ้านด้วย จะให้ขำเพราะคิดถึง Jerry Maguire หรือไงนะ?)

อ่านหนังสือของ ‘รงค์ วงษ์สวรรค์ ในห้องน้ำ มีความสุข… ลืมไปแล้วว่าเคยรักหนังสือ (เกลียดตัวเองจัง)

ความคิดในเรื่องอายุหรือความเปลี่ยนแปลงที่มากขึ้นนั้นเป็นทิศทางปรกติของการตัดสินคนอื่นจากตัวของเราเอง ผมว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นไปตามธรรมชาติ เราเองก็อายุมากขึ้น สาวน้อยคนนั้นก็อายุมากขึ้น เป็นไปได้ว่าเมื่อเธออายุ 25 เธออาจได้เจอประสบการณ์หลายสิ่งในแบบเดียวกับหญิงสาวอายุ 25 ปีทั่วไป ผมเองเชื่อแบบนี้ว่า คนเราที่อายุ 25 ปี… เราจะมีประสบการณ์ใส่อยู่ในชีวิตด้วยปริมาตรเท่ากัน แม้ว่าเนื้อในจะไม่เหมือนกันเลยก็ตาม…

วิธีคิดแบบเดียวกันนี้ถูกนำมาประยุกต์ในการพรีเซ้นท์วงดนตรีประเภทเกิร์ล กรุ๊ป และบอย แบนด์ จนถึงปัจจุบัน และเกิดขึ้นทั้งในฝั่งอเมริกาและเอเชีย

Patterns :

• เพลงที่เขียนในอัลบั้มใหม่ มักจะต้องพูดถึงว่าฉันโตขึ้นแล้ว ไม่เด็กแล้วนะ
• แน่นอน เกิร์ลกรุ๊ป และ บอยแบนด์ ไม่ค่อยเขียนเพลงกันเอง แต่ค่ายจะพยายามให้นักร้องมีส่วนร่วมในเพลง มักพูดกันว่านักร้องมีส่วนในการเขียนเพลงในอัลบั้มใหม่ด้วย ทว่าจริงๆ มักเป็นแค่การ “ให้ไอเดีย” กับทีมเขียนเพลงเท่านั้นเอง
• เสื้อผ้าจะดูเป็นหนุ่มเป็นสาวมากขึ้น ทั้งๆ ที่อัลบั้มที่แล้วมันเพิ่งผ่านมาปีเดียว แต่ไม่รู้เป็นไงเปลี่ยนวิธีการแต่งตัวจากหน้ามือเป็นหลังมือ
• เพลงช้าในชุดนี้ หนึ่งเพลง จะ “อ้างอิง” เพลงช้าที่ได้รับความนิยมจากชุดที่แล้ว
• ชุดนี้การแต่งตัวมักดูเตลิดมากขึ้น แต่นักร้องจะบอกว่าเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น… เป็นไปได้ว่าชุดที่แล้วไม่ได้แต่งตัวหรือร้องเพลงแบบเป็นตัวของตัวเอง ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นก็แย่เนาะ

Anti-Patterns :

• ศิลปินเดี่ยว (หรือแบนด์ที่เล่นดนตรีเป็นเอง) มีแพทเทิร์นการเจริญเติบโตในทางคล้ายกันบ้าง แต่โดยมากแล้วอัตราการเจริญเติบโตจะช้ากว่า กล่าวคือ เรามักเห็นแค่ความเปลี่ยนแปลงทางการแต่งตัวหรือตีมของชุด แต่วิธีคิดและการเขียนเพลง (ซึ่งโดยมากคนเหล่านี้เขียนเอง) มีความคงที่และนิ่งในสไตล์ของตัวเองมากกว่า ส่วนหนึ่งเป็นเพราะรากฐานของการเล่นดนตรีเป็นหมุดปักที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงได้ยากมาก ยากกว่าการเปลี่ยน Choreographer แล้วก็เปลี่ยนสไตล์การเต้น
• การเปลี่ยนสไตล์แต่งตัวหรือเสื้อผ้าไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แต่สไตล์ที่ผ่าหลุดจากของเดิมอย่างสุดโต่ง เป็นเรื่องที่พยายามอย่างโจ่งแจ้งจนเกินไป
• ศิลปินควรเป็นคนที่สร้างสรรค์งานด้วยตัวเอง การมีคนมาสอนให้เขียนเพลงหรือเต้น ยังไม่น่าจะนับว่าตัวเองเป็นศิลปิน แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ควรอยู่ในวงการ… อย่างไรก็ดี เราคาดหวังให้คนเหล่านี้เติบโตขึ้นและเป็นศิลปินจริงๆ ได้สักวันเหมือนกัน (เช่นที่เกิดมาแล้วกับบอยแบนด์อย่าง Take That หรือ Michael Jackson เป็นต้น)

Question :

1. คุณนึกถึงศิลปินเก่าๆ ที่คุณรู้จักคนไหน ที่เข้าข่ายนี้บ้างครับ?

In the future, everyone will be world-famous for fifteen minutes.
- Andy Warhol, 1968.

ผมรู้จัก แอนดี้ วอรฮ์ล จากงานของเขาแต่เพียงผิวเผิน แต่ก็คิดว่าพอคาดเดาได้ว่าทรรศนะของเขาต่อสิ่งต่างๆ นั้นเป็นไปในทิศทางใด งานศิลปะหลากหลายแขนงของเขานั้นเต็มไปด้วยความสนุกสนานชวนหัว ขบขัน สนุกสนาน แต่ก็ช่างเสียดสีประชดประชันและเต็มไปด้วยข้อวิพากษ์วิจารณ์ทั้งที่เขามีทั้งต่อปัจจุบันและอนาคต และหนึ่งในสังคมวิพากษ์เหล่านั้นก็คือวาทะอันเป็นอมตะ “อีกหน่อย เราคงโด่งดังระดับโลกกันได้สักคนละสิบห้านาที”

ถึงวันนี้ ประโยคดังกล่าวมีส่วนถูกและสอดคล้องกับสิ่งที่ประจักษ์แก่ตาของเรามากขึ้นเรื่อยๆ แม้เราจะรู้กันดีว่าในยุคหกสิบยังไม่มียูถูบ (YouTube) หรือสำนักข่าวแห่งหนึ่งๆ ก็จะไม่ได้พยายามติดตามทุกๆ สิ่งที่อาจจะเป็นข่าวได้ในทุกแขนงสาขาความรู้ (ไม่ว่าตนเองจะถนัดหรือไม่) เหมือนอย่างในปัจจุบัน แต่ก็เป็นไปได้ว่าในยุคนั้น ยุคที่ระดับของโลกาภิวัฒน์ยังไม่เกิดในระดับมหภาคเช่นในปัจจุบัน จำนวนข้อมูลข่าวสารที่วิ่งผ่านสหรัฐอเมริกาในปัจจุบันก็คงน่าเวียนหัวสำหรับ วอรฮ์ล อยู่ไม่ใช่น้อยแล้ว แต่นั่นเทียบไม่ได้กับปัจจุบันนี้เลยที่ข่าวสารต่างๆ นั้นต่างก็มีแพทเทิร์นที่เหมือนกัน คือเกิดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ และตายลงแทบจะทันทีในระยะเวลาสั้นๆ ผมคิดว่าเราอาจสำทับลงไปอีกได้ว่า หลายข่าวเหลือเกินที่มีชีวิตอยู่ไม่ถึงสิบห้านาทีเลยด้วยซ้ำ

แน่นอน คุณผู้อ่านครับ… iPad ของเรามีอายุยืนยาวกว่าสิบห้านาที แน่นอน นั่นเพราะสตีฟให้เวลาสำหรับงานแถลงข่าวครั้งล่าสุดแก่มันทั้งหมดเลยทีเดียว (รวมเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง)

แต่แปลก! กับความรู้สึกแรกเมื่อผมได้ดูคีย์โน้ตในเช้าตรู่ของวันที่ 29 มกราคม ผมจำใจต้องยอมรับว่าผมอดรนทนไม่ได้กับหลายนาทีอันเชื่องช้าในซึ่งเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในการแสดงเดโมแต่ละครั้ง และหลายครั้ง หลังจากที่สตีฟเกริ่นนำเกี่ยวกับสเป๊คเสร็จผมก็จะเร่งภาพผ่านช่วงเดโมของสตีฟไปเลยแทบจะทันที แน่นอน ไม่มีอะไรผิดแปลกในการเดโมผลิตภัณฑ์ของสตีฟ เขายังคงทำเหมือนเดิม บอกกับเราด้วยถ้อยคำเร้าอารมณ์แต่จืดๆ แบบเขาเหมือนเดิม (“It’s phenomenal”, “It’s incredible”, etc.)  และแทบไม่มีการผิดคิวหรือสคริปต์ให้เห็น ตรงกันข้าม ผมคิดว่านี่เป็นครั้งแรกๆ ที่ผมอาจพูดได้ว่า มันไม่มีการผิดคิวใดๆ เกิดขึ้นเลยบนเวที (ยกเว้น error ที่เราแอบเห็นกันตอนพื้นที่ที่เป็นไฟล์แฟลชไม่แสดงผลบน iPad ขณะเบราส์หน้าเว็บ และ สตีฟ จ๊อบส์ สไลด์ผ่านมันไปอย่างรวดเร็ว) และตัว iPad เองก็ไม่ได้ทำตัวผิดแปลกใดๆ เลยด้วยซ้ำ… แต่เดี๋ยวก่อน บางทีประโยคนี้อาจจะเป็นคำตอบก็ได้

บางทีมันอาจเป็นเพราะว่า “ตัว iPad เองก็ไม่ได้ทำตัวผิดแปลกใดๆ เลย” นั่นเอง

สิ่งที่คุณไม่รู้ กับสิ่งที่รู้อยู่แล้ว

มันเป็นการยากที่จะทำให้ลูกของเราดีใจสุดขีด หากเขารู้ล่วงหน้าแล้วว่าเราจะซื้อพจนานุกรมให้เขาเป็นของขวัญวันเกิด

ในทำนองเดียวกัน มันทำให้แฟนๆ ตื่นเต้นแทบจะไม่ได้เลย หากเขารู้หมดไส้หมดพุงแล้วว่ามีอะไรอยู่ข้างใน iPad บ้าง ไม่ใช่เพราะแอปเปิลไม่ปิดข่าว ตรงกันข้าม พวกเขาพยายามสุดขีดที่จะปิดทุกๆ อย่างที่เกี่ยวข้องกับ iPad และปิดจนกระทั่งถึงนาทีสุดท้าย ไม่เว้นแม้แต่ราคา ซึ่งกับชื่อผลิตภัณฑ์ และเรื่องชื่อผลิตภัณฑ์นี่เอง สามารถเป็นแบบจำลองให้เราสามารถขยายความเรื่องนี้ให้ชัดเจนยิ่งขึ้นได้อีก

ข่าวมากมายที่พูดถึงศัพท์คำว่า iSlate แทนที่จะพูดถึง iPad ที่เคยมีคนแอบคิดไว้ตั้งแต่ต้นถูกคนช่วยกันโหมนำเสนอให้จนผู้ฟังเชื่อและ เปลี่ยนชื่อเรียกมันไปโดยปริยาย ผมเชื่อว่าคนคิดถึงชื่อ iPad มากกว่าเป็นเพราะมันพ้องกับคำว่า iPod และดูเก๋ไก๋กว่าอย่างช่วยไม่ได้ นั่นยิ่งทำให้ผมปักใจเชื่อว่า คำว่า iSlate นั้นมีอิทธิพลขึ้นมาได้เพราะมันถูกปล่อยผ่านคนสาย Insider มาถึงคนข้างนอกแน่นอน…​เหมือนคุณดูซีรี่ส์แล้วคำถามข้อหนึ่งของคุณถูกคลี่คลายโดยสมบูรณ์ตรงหน้า… คุณค่าแห่งการบิดเบือนข่าวสารครั้งที่หนึ่งอยู่ตรงนี้

และนี่คือว้าวที่ 1 จากเพียงสองว้าวที่เกิดขึ้นในงานแถลงข่าววันนั้น อีกว้าวหนึ่ง คือ เมื่อ สตีฟ จ๊อบส์ พูดถึงราคาอันถูกแสนถูกซึ่งถูกเก็บเป็นความลับ (และถูกบิดเบือนเช่นเดียวกัน)

รายละเอียดที่เหลือเกี่ยวกับ iPad มีแต่รายละเอียดสเป็คที่แทบจะซ้ำซ้อนกับ iPhone จึงไม่ผิดที่ใครๆ จะเรียกขนานนามว่ามันคือ iPhone หรือ iPod Touch ขนาดขยายส่วน แต่กลับยิ่งฟังดูเป็นปมด้อยขึ้นไปอีกเมื่อบางสิ่งที่ สตีฟ จ๊อบส์ บอกว่ามันช่างเลอเลิศ คือคุณสมบัติอย่างการท่องเว็บไซท์ได้อย่างลื่นไหล หรือความสามารถในกาลเปลี่ยนวอลล์เปเปอร์ หรือแม้แต่การมีฟีเจอร์อย่างแอ็พ iWorks ก็ตาม มันแทบจะไม่ได้เรียกเสียงอูห์ อาห์ ให้เกิดขึ้นในห้องเหมือนอย่างที่เป็นมาโดยสม่ำเสมอได้เลย เกิดอะไรขึ้นกับผู้ชมเหล่านั้นกันนะ?

หรือว่า iPad ก็เป็นแค่ iPod Touch ขยายขนาด สำหรับพวกเขาจริงๆ?

ท่ามกลางความตื่นเต้น ตามลำดับธรรมเนียมการสร้างกระแสของวัฒนธรรมแอปเปิล กล่าวคือ ทันทีที่บัตรเชิญถูกแจกจ่ายไป ความตื่นเต้นก็เข้าครอบครองจิตใจของแฟนผลิตภัณฑ์ของแอปเปิลแทบจะในทันที

ต่อจากนั้นก็จะเป็นระยะเวลาสั้นๆ สำหรับความว่างเปล่า สำหรับแอปเปิล มันอาจเป็นเพียงระยะตระเตรียมงานตามธรรมดา แต่สำหรับแฟนๆ แล้วมันกลับไม่ใช่ระยะเวลาว่างเปล่าเลย ในความคิดของผม ช่วงนี้น่าจะเป็นช่วงที่สนุกสนานที่สุดสำหรับแฟนผลิตภัณฑ์ของแอปเปิล มันเป็นช่วงแห่งการตั้งคำถาม คาดเดา และค้นหาคำตอบถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น และมันกินระยะเวลาสั้นๆ ทว่าคุ้มค่าที่สุด กล่าวคือ ตั้งแต่วินาทีแรกของการ์ดเชิญ จนถึงวินาทีสุดท้ายก่อน สตีฟ จ๊อบส์ จะปรากฎตัวบนเวที ผมคิดว่า เราสามารถเรียกระยะเวลานี้อย่างตรงไปตรงมาแต่มีนัยสำคัญว่า “ระยะเวลา แห่งข่าวลือ”

สถานการณ์สร้างวีรบุรุษ ข่าวลือสร้างยอดผลิตภัณฑ์

โดยตัวแฟนๆ ของแอปเปิลเองจัดเป็นกลุ่มผู้บริโภคที่นอกจากจะมีความสามารถ และมาตรฐานในการบริโภคที่สูงกว่าระดับปรกติแล้ว ยังเป็นกลุ่มบุคคลที่สนุกกับความท้าทาย การค้นหาคำตอบ และมีความสามารถในการบริโภคข้อมูลจำนวนมากๆ แล้วคัดแยกย่อยออกมา ให้เหลือเพียงเฉพาะข้อมูลที่ต้องการ (ซึ่งไม่จำเป็นต้องเป็นข้อมูลที่ถูกต้อง) ได้ การจมอยู่ในมหาสมุทรของข้อมูลในอินเตอร์เน็ทเกี่ยวกับ “สิ่ง” ที่กำลังจะมาถึง จึงเป็นความตื่นเต้นและท้าทายอันแสนหฤหรรษ์สำหรับทุกๆ คน แฟนๆ ใส่ไอเดียเข้ามาในการคาดเดา ตอบคำถามแฟนคนอื่นๆ อย่างละเอียดละออถึงสเป๊คของผลิตภัณฑ์ และหลายคนเลยเถิดไปถึงขั้นการอุทิศกำลัง ทำภาพจำลองเพื่อประกอบความเข้าใจเพื่อนำไปแสดงในเว็บไซท์ใดๆ ก็ตามที่ทำได้ ภาพประกอบเหล่านี้ ในปัจจุบันไม่ใช่เพียงแค่การร่างภาพแบบผ่านๆ เพื่อความเข้าใจเท่านั้น บ่อยครั้งที่เลยเถิดไปถึงการพยายามสร้างขึ้นมาอย่างจริงจังและมีองค์ประกอบ สมบูรณ์เหมือนจริงทุกประการ แต่เป็นเพียงแค่ความพยายามถึงขนาดการ “บลั๊ฟฟ์” (Bluff – สำทับว่ารู้เหนือกว่าทั้งที่ไม่) ว่าสิ่งที่ร่างขึ้นมาในความคิดของเขานั้นเป็นชิ้นผลิตภัณฑ์จริงที่แฟนๆ กำลังจะได้เห็นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า – อย่างไรก็ตาม มันเป็นความสนุกสนานอันหาที่เปรียบมิได้

Aggressiveness; แค่กว้างไม่พอ ต้องกร้าวด้วย

ผมคิดเอาเองว่า ปรากฏการณ์ต่อมาน่าจะเป็นเพียงพัฒนาการปรกติตามหลักสังคมวิทยา ที่ความสนุกสนานเหล่านี้แรกทีเดียวอาจจำกัดตัวอยู่เพียงในวงแคบๆ แต่เมื่อผู้คนมากมายเริ่มรู้สึกได้ถึงความสนุกสนานเหล่านี้ผ่านสื่อมวลชน ที่ก็เป็นธรรมดาอยู่เองจะต้องพยายามหาสิ่งซึ่งประกอบด้วยความบันเทิงเพื่อนำ มาขยายขนาดให้เป็นความสุขสำหรับมวลชน (จริงๆ แล้วนี่เป็นวิธีคิดเกี่ยวกับข่าว ในเชิงสื่อสารมวลชน ที่น่าจะถูกเพียงครึ่งเดียว – คุณสามารถอ่านต่อได้ที่ “ว่าด้วยแพทเทิร์นของนักสื่อสารมวลชนในไทย”) จะพัฒนาไปเป็นความสุขสำหรับคนจำนวนมากขึ้น ซึ่งถ้ากลุ่มคนที่เข้ามาเลือกสรรความสุขเหล่านี้ออกไปจะเป็นกลุ่มแฟนที่ ติดตามข่าวที่ไม่ใช่แฟนสินค้า หรือผู้ที่ได้รับฟังข่าวมาอีกทอดหนึ่ง เท่านั้น กลไกแห่งการสร้างกระแสด้วยระยะเวลาแห่งข่าวลือก็คงจะไม่ได้สร้างอะไรขึ้นมา ใหม่นอกจากขนาดของกลุ่มคนที่เพิ่มขึ้นในสังคม เท่านั้นเอง

ผมคิดว่า ถึงจุดนี้เราน่าจะสามารถระบุถึงวัตถุแปลกปลอมบางอย่างที่ถูกใส่เข้ามา และมันได้ก่อให้เกิดแรงกระเพื่อมขนาดใหญ่ขึ้นได้เป็นผลสำเร็จจริงๆ การมาถึงของคนกลุ่มที่สามารถเรียกตัวเองได้ว่าเป็น “อินไซเดอร์” (Insider – คนวงใน) นั่นเอง ที่ได้เกื้อหนุนให้กับระยะเวลาแห่งข่าวลืออันเล็กน้อยนี้ส่งผลกระทบแรงขึ้น ไปยังบรรดาแฟนๆ สร้างความคลั่งไคล้ได้ถึงขั้นเกือบจะทนทุกข์ทรมานก่อนจะถึงวันแห่งการเปิด ตัวเลยทีเดียว

แม้ว่าเราไม่อาจรู้ข้อเท็จจริงและกลไลอย่างละเอียดในการสรรสร้างฟันเฟืองที่ชื่อว่า อินไซเดอร์ ได้ด้วยทฤษฎีใดๆ ตายตัว แต่ข้อเท็จจริงที่ว่าคนเหล่านี้กระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกสารทิศในอินเตอร์เน็ท และคำว่า “บอกได้นิดหน่อยเท่านั้น” ได้กลายเป็นสารกระตุ้นบางอย่างที่ทำให้ความตื่นเต้นอันไม่จีรังนี้ ก่อตัวเหนียวแน่นมากขึ้น ด้วยการเพิ่ม “ข้อมูลที่เป็นจริง แต่บอกไม่ได้ทั้งหมด” เข้ามาในระบบการโปรโมทสินค้านี้

สีสันที่เกิดขึ้นในห้วงระยะเวลานี้ช่างตื่นเต้นและร้อนแรง แต่มันก็ต่างจากสิ่งที่จะเกิดขึ้นในลำดับต่อไปอย่างสิ้นเชิงจนแทบจะเรียกได้ว่า “มันช่างน่าผิดหวัง” เลยทีเดียว