pattern ของความล้มเหลว

10.10.2013 - Patternism / Thoughts

ผมล้มเหลวบ่อยๆ และเป็นคนหนึ่งที่ยังไม่รู้สึกถึงความสำเร็จในชีวิตเลย แต่อย่างไรก็ตาม ขยายความต่อว่าสำหรับผม สิ่งนี้เป็นแค่ความรู้สึกระหว่างทางซึ่งจะพัฒนาเป็นสำเร็จหรือไม่เมื่อปลายทางอีกครั้งหนึ่ง เหมือนคนเดินทางไม่ว่าจะขับรถหรือเดินเท้าเปล่า เราอาจรู้ปลายทาง แต่ ณ ขณะนี้จุดที่เราอยู่เป็นระหว่างเส้นทางนั้นและสภาพโดยรอบไม่ใช่สิ่งที่เราคาดหวังไว้

เราควรโทษอะไรบ้าง?

รับรู้ผลของการกระทำ

หลายครั้งเราเดินมาถึงตรงนี้เพราะผลของการกระทำของเราเอง ตลอดชีวิตเราเลือกหลายอย่างอยู่ตลอดเวลา การตัดสินใจแต่ละครั้งล้วนมีเหตุมาจากความเป็นตัวของเราและล้วนมีผลจากการกระทำออกไป ตัวแปรสำคัญของเหตุและผลจึงมีแค่ความเป็นตัวของเรากับการกระทำของเรา แน่นอนว่าผลอาจเปลี่ยนได้หากเราเลือกวิธีการปฏิบัติ (หรือบางทีแค่วิธีคิด) ที่แตกต่างออกไป แต่ถ้าเราลองถามด้วยคำถามยอดฮิตอย่าง “ถ้าย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้เราจะทำอย่างเดิมไหม?” บ่อยครั้งที่เราคิดว่าเราเองก็คงทำไม่ต่างจากเดิม

Consequences เป็นคำหนึ่งที่อยู่ในใจผมเสมอ ทำอะไรลงไปย่อมมีผลของการกระทำติดตามมาด้วย คำนี้ต่างจาก Reaction ที่เราเข้าใจ เพราะบ่อยครั้งที่ผลของการกระทำของเราไม่ได้ส่งผลเป็นแค่แรงสะท้อนที่เท่ากัน บางครั้งมันน้อยกว่านั้น บางครั้งมากกว่านั้น และอีกหลายครั้งที่มันไม่ได้ย้อนศรกลับมาทิศทางเดิม

หลังเสียใจเราทำอะไรต่อ?

เมื่อเช้าผมเห็นทวีตผ่านตามาอันหนึ่งพูดถึงความล้มเหลว (หรือบางอันก็เป็นการถูกมองจากคนอื่นว่าล้มเหลว) ของคนหลายๆ คนที่เรารู้จักกันดี

เมื่ออายุ 4 ขวบ Albert Einstein (อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์) ถูกมองว่าเป็นเด็กที่พัฒนาไม่ได้เพราะตอนนั้นยังไม่เริ่มพูดเลย เมื่ออายุ 30 Steve Jobs (สตีฟ จ๊อบส์) ถูกปลดออกจากกรรมการบริหารบริษัทแอปเปิ้ลเพราะวิธีคิดเรื่องความสำเร็จเป็นคนละแบบกันกับคณะกรรมการที่เหลือเกือบทั้งคณะ Oprah Winfrey (โอปราห์ วินฟรีย์) ไม่ขึ้นกล้อง จึงไม่ได้เป็นผู้ประกาศข่าว Michael Jordan (ไมเคิล จอร์แดน) ตกรอบคัดตัวนักบาสเกตบอลโรงเรียนเพราะสูงน้อยไป และเดคคา เรคคอร์ดส ไม่สนใจวงเดอะ บีเทิลส์ เพราะเพลงดูธรรมดาเกินไป… ผมไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นร้องไห้กันหรือไม่? เมื่อถึงจุดนั้นของชีวิต แต่ที่เราทุกคนรู้คือหลังจากนั้นคนเหล่านี้ยังคงทำอะไรอีกหลายๆ อย่างกระทั่งเราเองยังรู้จัก ณ วันนี้

ถ้าเรายกชีวิตของเราวางทาบกับบุคคลที่ประสบความสำเร็จในอนาคตของพวกเขาเหล่านี้ และเส้นเวลาของเราทาบทับถึงจุดหักเหต่ำสุดเช่นเดียวกับพวกเขาในตอนนั้น สิ่งที่ควรเป็นกำลังใจของเราไม่ควรเป็นการปลอบใจตัวเองว่าเราล้มเหลวเหมือนคนเก่งๆ เราก็จะประสบความสำเร็จเหมือนพวกเขาแน่ๆ คำนี้ดูหลอกตัวเองเกินไปหากแพทเทิร์นชีวิตของเราหลังจากนั้นไม่เหมือนกับคนเก่งๆ เหล่านั้นเลย

สิ่งที่เราควรถามตัวเองคือ ตอนที่คนที่ประสบความสำเร็จเหล่านั้นมาถึงจุดเหล่านี้ของชีวิต เขาทำอะไรต่อไป? แล้วถ้าเราอยากจะประสบความสำเร็จแบบนั้นบ้าง เราจะเลี่ยงการไม่ทำอย่างพวกเขาไปได้หรือ?

› tags: ล้มเหลว /

Leave a Reply

%d bloggers like this: