The Age of Adaline ชีวิตที่ไม่เพอร์เฟกต์ ที่เพอร์เฟกต์

24.04.2015 - Movie Review

เมื่อวานดู The Age of Adaline (ตั้งใจจะไปดู The Age of Ultron แต่มันยังไม่เข้า #ผิด ha-ha) แล้วก็พบว่า หนังเรื่องนี้ธรรมดามาก

แต่ในความธรรมดาพอซึมซับไปจนจบเรื่องแล้วกลับรู้สึกว่าเนื้อหาจิ้มลึกเข้าไปในหัวใจได้คมกริบมาก ความปวดความร้าวมันค่อยๆ เพิ่มขึ้นตามความยาวของการซึมซับหนังที่ค่อยๆ ลากเราเข้าไปในตัวละครเรื่อยๆ

เบลค ไลฟ์ลี่ ดูผาดๆ ครั้งสองครั้งไม่สวย แต่สิ่งที่ตัวละครเอเดอไลน์แสดงออกค่อยๆ ทำให้ตัวละครนี้สวยขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็เรื่อยๆ พอเราค่อยๆ มองแยกชั้นความรู้สึกนี้ออกจากกันเราก็ค่อยๆ เข้าใจ เราไม่ได้ชอบหน้าตาตัวละครมากเท่ากับความฉลาด และความเป็นผู้ใหญ่ของตัวละคร ที่รวมเข้ากับความเหงาเพราะโรคร้ายที่เป็นอยู่แล้วเรารู้สึกว่าตัวละครนี้ช่างเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งและความอ่อนแอในเวลาเดียวกัน

ตำหนิ ความอ่อนแอ และรอยแผลของมนุษย์คือสิ่งที่งดงามและทำให้เราไม่เหมือนใคร นั่นคือสิ่งที่หนังบอกกับเราอย่างตรงไปตรงมาซึ่งผมเห็นด้วย เราจึงไม่มีเหตุผลใดๆ ที่จะต้องรังเกียจตัวตนของเราที่เป็นอยู่ตอนนี้หรือสิ่งที่เราเคยทำ

คนเรางดงามและเป็นปัจเจกบุคคลได้เพราะรอยแผลเหล่านี้ และนั่นทำให้เราไม่เหมือนใครเลย สวยงาม และน่าขอบพระคุณพระเจ้าเหลือเกินที่ทรงอนุญาตให้เราทำผิดได้และมีรอยแผลเป็นในชีวิตได้ และยิ่งไปกว่านั้นคือไม่ว่าแผลเป็นเหล่านั้นจะเล็กหรือใหญ่เพียงไหนพระเจ้าก็ยังทรงรักเราเท่าเดิม 🙂

Leave a Reply

%d bloggers like this: