sting the last ship cover

Sting • The Last Ship

30.01.2014 - Thoughts

เมื่อคืนนอนฟัง Sting ชุด The Last Ship ด้วยความรู้สึกคิดถึง good music ที่ไม่ได้ยินมาหลายปี เพราะผมคิดว่าเราหานักเล่าเรื่องที่เล่าเรื่องได้ดีพอ แล้วยัง “ถูกจริต” ผมได้ด้วยน้อยเต็มทีตลอดหลายปีที่ผ่านมา… แล้วพอเพลงแรกขึ้น สิ่งแรกที่รู้สึกเลยคือ สติงกลับไปยืนอยู่ในจุดที่ผมว่ารุ่งเรืองที่สุดของเขาอีกครั้ง (ในฐานะนักเล่าเรื่อง) แต่เป็นการกลับไปยืนในจุดเดิมด้วยอายุในปัจจุบัน มันคนละเรื่อง แต่งดงามด้วยริ้วรอยของอายุและเรื่องราวในชีวิต

The Soul Placed

แม้ว่าทุกชุดจะมีเรื่องราวมากมายเป็นชุดและมีข้อดีของมัน แต่ The Soul Cages เป็นชุดที่ฝังใจผมที่สุดในบรรดาแผ่นทั้งหมดของสติง ทั้งแผ่นเป็นเรื่องเดียวกันที่ว่าด้วยเรื่องจิตใจที่ถูกกักขังของคนหนุ่มที่ฝันหาวันที่ดีกว่า ได้แต่มองไปข้างหน้าและเพ้อฝันไป และเมื่อฝันพังทลายก็เหมือนอนาคตทั้งหมดได้จบสิ้นลง

การเป็นผู้ใหญ่นั้นจึงไม่ใช่เรื่องยาก แต่การจะเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่ซ้ำกับผู้ใหญ่ที่แย่ๆ ทั้งหลายนั้นสิ ช่างเป็นเรื่องยากเย็นเสียเหลือเกิน

The Last Ship นั้นราวกับเป็นก๊อปปี้จากหนังม้วนเดียวกัน หรืออาจจะเรียกว่ามันคือเรื่องของชายอีกคนในเมืองเดียวกันที่เลือกในสิ่งที่แตกต่างออกไป ตั้งแต่ปฏิเสธชีวิตธรรมดาที่จะได้ “โตขึ้นแล้วเป็นอย่างพ่อ” อย่างที่พ่อของเขาคาดหวัง ออกเดินทางแบบทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง เริ่มเรียน รู้จักชีวิตเพิ่มขึ้นจากคลื่นลม รู้จักความรัก ความหลง ไปถึงความเจ็บปวดที่เร่งเร้าให้เขาไปถึงขีดสุดของอารมณ์และเหตุผลจนต้องรับผลของการกระทำทั้งหมดของตัว กระทั่งอายุผ่านไปจนวันหนึ่งเมื่อเขาหยุดมองหน้ากระจกเมื่อริ้วรอยและความเจ็บไข้ทั้งสิ้นมองตรงกลับมายังนัยน์ตาของเขา สิ่งที่เขาเห็นอยู่ขณะนี้คือผลลัพธ์ของสิ่งใด? อะไรคือสิ่งที่เขาหิ้วข้ามผ่านเวลามาจนถึงวันนี้บ้าง? สาระสำคัญของชีวิตคือจินตนาการ การไล่ตามความฝัน หรือการยอมรับความจริง?

เพลงอย่าง Dead Man’s Boots ทำให้ผมจมจ่อมอยู่ตัวเองและตั้งคำถามวนๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ใช่แค่แก่นสารที่ผมเชื่อมาตลอดว่าเราไม่อยากเดินตามรอยเท้าของใคร แต่ขณะเดียวกันผมต้องย้อนนึกถึงคนหลายๆ คนที่ผมมีอิทธิพลต่อชีวิตเขาด้วย ว่าที่ผ่านมาเราได้พยายามบังคับเอาให้เขามาเดินตามรอยเท้าของเราหรือไม่? ผลลัพธ์เหล่านั้นเป็นเรื่องที่เราต้องรับผิดชอบทั้งสิ้น ในเมื่อเด็กๆ ทุกคนเราต่างโตมากับความรู้สึกที่ว่า เมื่อโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่แล้วฉันจะทำอะไรก็ได้ การเป็นผู้ใหญ่นั้นจึงไม่ใช่เรื่องยาก แต่การจะเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่ซ้ำกับผู้ใหญ่ที่แย่ๆ ทั้งหลายนั้นสิ ช่างเป็นเรื่องยากเย็นเสียเหลือเกิน

เมื่อฟังยังไม่จบเที่ยวแรก ตอนถึงเพลง Practical Arrangement หัวใจของผมเจ็บหนักๆ ขึ้นวูบหนึ่งเมื่อเพลงพูดถึงความฝัน ถึงความรักที่เป็นรูปธรรมของผู้ชายคนหนึ่งที่นามธรรมเสียจนผมเองก็ไม่คิดว่าจะทำได้ จนเมื่อถึงเพลงเกือบท้ายๆ เมื่อเรื่องเดียวกันถูกสรุปด้วยอีกเพลงหนึ่ง หัวใจผมแทบสลายอีกครั้งเมื่อประสบการณ์เกี่ยวกับความฝันที่สมบูรณ์แบบเรื่องความรักแบบนั้นช่างเป็นเรื่องสากลเสียเหลือเกิน

What do you got?

The Last Ship เป็นเรื่องของคนแก่ เป็นคนแก่ที่เจนจัดไม่ใช่บนความสำเร็จในชีวิตแต่กลับเป็นความผิดพลาดทั้งหมด น่าแปลกใช่ไหมที่ผู้ชายที่ประสบความสำเร็จในชีวิต (ในฐานะนักดนตรี) อย่างสติงกลับเล่าเรื่องของคนที่ไร้ความสำเร็จได้กินใจคนที่รู้สึกอย่างเดียวกัน? เนื้อเพลงทั้งหมดเหมือนการบ่นของคนแก่ด้วยท่วงทำนองของคนรู้มากที่อาจจะไม่เข้าใจความหมายของสิ่งที่เขาผ่านมาเลย จนเมื่อได้เล่าให้เด็กคนหนึ่ง (อย่างผู้ฟังอัลบั้มชุดนี้) ฟัง แล้วตัวเองก็หยุดเล่าเมื่อถึงเพลงสุดท้าย เมื่อรู้สึกว่าได้รับคำตอบบางอย่างซึ่งดูจะไม่โสภาเอาเสียเลย

ทั้งอัลบั้มเป็นเรื่องของชายคนหนึ่งที่เล่าประสบการณ์ตั้งแต่ออกเรือจนถึงวันที่เขาจำต้องหยุดลงเมื่อป่วยไข้… ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ยืนยันว่าสติงยังคงเป็นนักเล่าเรื่องที่ดีที่สุดคนหนึ่งในสายตาของผม ที่ผมหาไม่ได้ในเพลงไทย ที่ผมหาถูกจริตได้ยากเหลือเกินแม้ในเพลงฝรั่งเองก็ตาม

Thank you for the story, my old grumpy beloved uncle

ขอบคุณลุงแก่ๆ ที่กลับมาเล่าเรื่องให้ผมฟังอีกครั้ง ผมรู้จักลุงครั้งแรกเมื่อ 20 ปีก่อนและผมร้องเพลงของลุงได้เป็นสิบเพลง จนถึงวันนี้ที่ลุงมาเล่าเรื่องสัจจะชีวิตที่แม้เจ็บปวดมากกว่าสวยงาม แต่ก็เป็นความเจ็บปวดที่สาสมแก่ใจของคนที่รอมานานจริงๆ

คิดถึงลุงจริงๆ

› tags: album / review / sting /

Leave a Reply

%d bloggers like this: